Kate i Constance mają problemy.
Nie możemy pozwolić, by poniosły porażkę.
Mamy oszukiwać?
Szpiedzy zawsze tak działają.
Jeśli nas złapią, wykasują nam pamięć.
Ale inaczej wyrzucą stąd Kate i Constance i wykasują im pamięć.
Używajcie kodu Morse’a.
Gąbku Washington! Odłóż ołówek.
Wiem, że to był kod Morse’a.
Z kim współpracowałeś?
Muszę przyjrzeć się tej zatoczce z odpowiedniej wysokości.
Może to nam pomoże ustalić, co mój brat kombinuje pod wodą.
Odkryłem przejście.
Wyślemy ich tam.
Nie wiem, co powiedzieć, Kate.
-Dawaj. -Serwuj.
-Masz potencjał. -Właśnie mnie wywalają.
Becky, przynieś jej strój!
-Co? -Dołączysz do mojej drużyny.
Oto nasi nowi Wysłannicy.
Reynie Muldoon i Gąbek Washington.
Co sądzicie o rąbkach bez mankietów i nogawkach przy kostce?
Chętnie.
Czuję się inaczej.
Wiem, o co ci chodzi. Po prostu bardziej pewny siebie.
-Jak ktoś ważny. -I to bardzo.
Bez mankietów i przy kostce.
Pchasz nas w nowoczesność, Alphonse.
Nadciąga powiew zmian.
I dosięgnie każdego. Na razie się wstrzymaj.
No proszę.
Nigdy nie lekceważcie zalet świetnie dopasowanego ubrania.
Poprawia ono nastrój, produktywność i kreatywność.
Czujecie tę moc?
No, jest całkiem super.
Świetnie. A ty, Gąbek?
Wyczuwam jakieś wahanie.
Odrzucasz wszelkie luksusy?
Rozumiem.
Myślisz, że nie zasłużyłeś na coś takiego, prawda?
Nie wiesz, że prawdziwy sprawdzian miał miejsce po tym,
na którym próbowałeś oszukiwać.
Podziwiam twoją lojalność na równi z encyklopedyczną wiedzą.
Nawet bardziej.
A my doceniamy tutaj taką lojalność.
Zasłużyłeś na to.
Obaj zasłużyliście.
-Dziękujemy. -Dziękuję, doktorze Kurtyno.
Wiecie, co mnie zadziwia?
To, że przybyliście tu tego samego dnia
i w tym samym samochodzie.
To zbieg okoliczności?
Słucham?
A może zapisano to w gwiazdach?
Na bank to pierwsze. Zbieg okoliczności.
Absolutnie.
Dziwne.
Nieważne, co mówią na kampusie.
Uważam, że macie wielki potencjał.
No dobrze, wiem, że na to czekaliście.
Potrzymaj.
Ta wstęga symbolizuje obowiązki…
i przywileje płynące z bycia Wysłannikiem.
Spójrzcie na siebie.
Noście je z dumą, panowie.
Noście je z dumą.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TRENTONA LEE STEWARTA
No co?
Tak tylko myślę.
Moglibyśmy związać ze sobą te wstęgi, gdybyśmy potrzebowali…
wstęgowej liny.
Żartuj sobie, ale taki był cel.
Bycie Wysłannikami zapewni nam dostęp i informacje.
George Washington chyba polubił nowe wdzianko.
Nie wiem, co mam powiedzieć. Jest taka gładka.
Załapałyście wczorajszą wiadomość?
Oczywiście.
Sporo tych kropek i kresek.
„Pomiędzy miedzianymi falami i dzwonami, z kierunku wiadomości wykorzystaniem,
zguba króla Koryntu drogę swoją zakreśla”.
-Nie mógłby napisać wprost? -Jest ostrożny.
Skoro jest aż tak zagadkowy, to musi to być coś ważnego.
Albo lubi słuchać własnego głosu.
To chyba wskazówki. Zacznijmy od miedzianych fal.
Może chodzi o kogoś z kasztanowymi i kręconymi włosami?
Nie ma tu takich osób.
Jonah Burns ma truskawkowe, ale są proste.
Nie będę przepraszał za wiedzę.
Chodzi o tę brzydką rzeźbę.
Na północnym kampusie.
-Jest zielona. -Bo to miedź oksydowana.
Nieźle, Constance.
Polegajcie na mnie częściej. Chłopaki i tak nic nie ogarniają.
Nie wiem, o jakie dzwony chodzi, ale „zguba króla Koryntu”?
To z mitologii greckiej.
Władcą Koryntu był Syzyf.
Bogowie go ukarali.
Musiał przez całą wieczność toczyć głaz pod górę.
Bogów lepiej nie wkurzać.
Czyli szukamy jakiegoś głazu?
A te dzwony i kierunki wiadomości?
Muldoon! Washington!
Królowa was wzywa.
Idziemy?
Powinniśmy, co nie? Dla dobra misji.
Wczujcie się w swoją rolę.
-Cześć. -Siema.
Od teraz jecie przy stoliku dla Wysłanników.
-Super. -Nie wiedzieliśmy.
To jeden z wielu przywilejów.
Sporo miejsca na nogi. Wygodnie tu.
Co ukrywacie?
Niczego nie ukrywamy.
Tajemnice potęgują stres, a stres wywołuje przeróżne choroby.
Wrzody, refluks żołądkowo-przełykowy, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego…
No, luzik. Nikt nigdy tak szybko nie został Wysłannikiem.
Macie wpływowych rodziców? Albo bogatego opiekuna?
Po prostu dobrze nam szło na zajęciach.
No dobrze, to na czym polegają obowiązki Wysłanników?
-Tego trzeba doświadczyć. -To bardzo satysfakcjonujące.
Chyba że was to złamie.
Ale dlaczego…
Wysłannicy! Czy ktoś widział tej nocy migające światło od strony lądu?
Około 21?
-Nie. -Jakby ktoś nadawał wiadomość.
Tak, widziałem coś takiego.
Ale to pewnie były sygnały nadawane przez Straż Wybrzeża.
Po co mieliby to robić?
Może żeby prowadzić statki przez mgłę.
Wczoraj była naprawdę gęsta.
-Skądże. -Ani trochę.
Pewnie byliście na wyższej wysokości, na której jest niższa kondensacja.
Będziemy wypatrywać tego przez najbliższe noce.
Do broni.
-Macie broń? -To takie powiedzenie, świeżaku.
Po prostu bądźcie czujni i zgłoście nam, jeśli zauważycie jakieś światła.
Czyli kod Morse’a już odpada.
Dobrze, że zdążyli nas ostrzec.
Powiadomiłam wszystkich z listy Kurtyny,
nie licząc was.
Nadal nie udało mi się namierzyć
Hildegard Billingsley i Arthura Blooma, ale będę szukać dalej.
Dziękuję.
Musimy wymyślić nowy sposób komunikacji.
-Już to załatwiłam. -Doprawdy?
-Kupiłam sokoła. -Sokoła?
To nasz nowy sposób. Uwiązałam go już w sposób humanitarny.
Zastanawiałyśmy się nad semaforem.
To sokół wędrowny. Najszybsze zwierzę na świecie.
W locie nurkowym.
Semafor wymagałby zbyt wielu flag.
A czy sokoły potrafią odbierać i dostarczać wiadomości?
A co wolicie?
Zwykłego, głupiego gołębia czy najszybsze zwierzę na świecie?
Czyli… zgoda?
Uwaga Rhondy jest całkiem zasadna.
Czy ten ptak został wyszkolony na zwierzę pocztowe?
Ma wielki potencjał.
I jest najszybszy.
W sumie i tak nie mamy z czego wybierać.
Skąd w ogóle go masz?
To królewskie ptaki.
Numer Dwa, pokaż nam tego ptaka.
Sokoły wolą przebywać na zewnątrz.
KAPELUSZE GREENWAY
Mam.
Na pewno?
To on.
NAJPOPULARNIEJSZE NAKRYCIA GŁOWY W TYM SEZONIE
Sprawdzę, czy jest dostępny.
I tak nie lubiłam kodu Morse’a. To powolny i monotonny sposób.
To piękny system.
Może trzeba było przyłożyć się do nauki.
Albo miałam złego nauczyciela.
Dajcie spokój.
Skupmy się na misji.
Musimy znaleźć głaz i…
I co dalej?
I potem zdamy się na instynkt. Wbijemy do Wieży.
-I tam zaczekamy na dalsze instrukcje. -Nie będzie żadnych nowych instrukcji.
Musimy rozgryźć to sami.
Jesteśmy bystrzy i inteligentni.
Nadal nic nie rozumiesz? Błądzimy po omacku.
I zmierzamy w kierunku porywistej burzy
z wichurą i deszczem ze śniegiem, i…
Gąbek!
Oczyszczające oddechy.
Dalej.
-Reynie Muldoon, Gąbek Washington. -Obowiązki wzywają.
-Dokąd właściwie idziemy? -Dowiecie się na miejscu.
Zatrzymajcie się i załóżcie je.
To obowiązkowe okulary.
Ale ja już mam okulary.
I możesz je nadal nosić, ale załóż jeszcze te.
Nic nie widzę.
O to chodzi.
Są nasze miedziane fale!
To żadna sztuka, tylko wyrzygany metal.
Teraz szukamy dzwonu.
Co? Moje wiadro? Co z nim?
Myślę, że wiesz.
Szukaj dzwonu, Constance. Może chodzi o drzewo w takim kształcie?
Wetherall!
Trening zaczął się 20 minut temu. Natychmiast idziemy.
Muszę dokończyć z Constance taki jeden grupowy projekt na…
relacje przestrzenne.
Nie bądź tępa.
Słucham?
Przecież to dzięki niej mogłaś tu zostać.
Idź grać albo wylatujesz.
Twój wybór.
Masz rację, drużyna to mój priorytet!
I to chciałam usłyszeć.
Tylko zostaw tu wiadro.
Nie ma mowy.
Nie masz wyboru.
Jeśli ktoś w nie trafi i strzaska ci biodro,
to znowu stracę zawodnika.
Wiadro zostaje poza boiskiem.
Zapnę je na rzep.
-Nawet nie zauważysz… -Wiadro zostaje.
Daj je przyjaciółce.
Współlokatorce, nie przyjaciółce. Ale chętnie je sobie wezmę.
To będzie coś bolesnego?
-Ból jest względny. -I jest głównie w głowie.
Co to było?
Chyba winda.
Od tej pory macie milczeć i nie zadawać pytań.
Doceniam, ale sokoły nie polegają na węchu.
To bodziec wzrokowy.
-No to muszę ściągnąć mu kaptur. -Proszę.
Momencik.
Gotowe.
Wierzę w ciebie.
Tak jest!
Piękna ptaszyna.
O nie.
Musi przyzwyczaić się do nowego otoczenia.
Nie, sokoły to urodzone drapieżniki. Mają to w DNA.
Każdy może się zmienić.
Oprócz tego ptaka. To po prostu morderca.
Pora na nowy plan.
Przedłużający się brak komunikacji naraża ich na większe niebezpieczeństwo.
Czy to…
-Ktoś się zbliża. -Nikt nie wie, że tu jesteśmy.
Kurtyna nas odnalazł.
Gdzie jest Reynie?
Dzień dobry.
Gdzie on jest?
-Jeśli mogę… -Przedstaw się!
Spokojnie. Możemy założyć, że ta pani nie jest zabójcą.
Przepraszam.
Ktoś próbuje was zabić?
Skądże, to zwykłe środki ostrożności.
Myśleliśmy, że nikt nas tu nie wytropi, aż zjawiła się pani, panno…
Perumal. Jestem nauczycielką Reyniego z sierocińca w Stonetown.
To zaszczyt móc panią poznać.
Pora, byśmy i my się przedstawili. Jestem Nicholas Benedict.
To moi współpracownicy: Numer Dwa, Rhonda Kazembe i Milligan.
-Nazywasz się Numer Dwa? -Tak. Co z tego?
Jak nas tu znalazłaś?
W dniu egzaminu otrzymałam telefon od osoby go nadzorującej,
która brzmiała dokładnie jak ona.
Powiedziała mi, że Reynie dostał się do Akademii Boatwright.
Ucieszyłam się i wysłałam mu paczkę, ale uczelnia mi ją zwróciła.
Zadzwoniłam do nich i usłyszałam, że to pomyłka.
Wybrałam się tam osobiście.
Coś kręcili i nie chcieli nic powiedzieć, ale nie odpuszczałam,
aż w końcu przyznali, że nie ma u nich takiego ucznia.
Udałam się więc do redakcji gazety, by ustalić autora ogłoszenia.
Powiedzieli, że była to niejaka Dwyrpa Psółka.
Okazało się, że to pseudonim osoby bez podanego adresu.
Tak się składa, że lubię zagadki.
Okazało się, że to anagram od „Spółka Prawdy”,
firmy-słupa ze skrytką pocztową jako jedyny podanym adresem.
Śledziłam więc rzeczoną skrytkę, aż zobaczyłam tę kobietę,
która odebrała paczkę z deseczkami cedrowymi.
Udało jej się mnie zgubić, ale wiedziałam o deseczkach.
Skoro kupiła deseczki cedrowe, to szykowała grillowanego łososia.
W sklepie rybnym jej nie kojarzyli, więc nabrałam pewności, że łowi je sama.
-No tak. -A jedynym miejscem,
w którym można łowić bez karty, jest fragment wybrzeża przy Beauchamps.
A wyznaczony szlak prowadzi tutaj.
Zgadłaś z łowieniem bez karty.
Uważam, że mam prawo znać prawdę.
Gdzie jest Reynie?
Jest cały i zdrowy.
Naprawdę jest w szkole, choć nie tej, do której niby miał trafić.
Proszę pozwolić mi to wyjaśnić przy smacznym i ciepłym posiłku.
Może przy łososiu na desce cedrowej?
Dolny hamer zawsze ma przewagę na podwójniaku przy returnie.
Ciężko zrewanżować się własnym returnem.
Za dużo tu bocznych holenderek.
Są dwuwymiarowe i za bardzo oparte na prędkości.
Można oczywiście to wyciągnąć, ale jeśli ma się 185 centymetrów wzrostu.
Wetherall!
Patrzymy na mnie.
Inaczej tracimy inicjatywę.
Jaką chcemy grać piłkę?
-Trójwymiarową? -Wielowymiarową!
Skupcie się na helisie. Niech wszystko poza nią zniknie.
Naszym atutem jest wielowektorowy atak.
To daje nam przewagę.
Póki co tylko jedna z was potrafiła się w tym sprawdzić.
Kate, podejdź i pokaż im hamera.
Widzicie? Odsunięty łokieć, lekka rotacja wewnętrzna, szybki atak.
Spójrzcie na helisę. Nie do odbicia.
Wetherall ma mniej doświadczenia niż wy i nigdy wcześniej nie ćwiczyła.
Tym samym idealnie obrazuje, jak ważne jest instynktowne podejście…
Dobra robota, Wetherall.
Reynard, Gąbek. Witajcie.
Dziękuję, Jackson i Jillson.
Przyzwyczaicie się do gogli. To konieczna niedogodność.
Znajduje się tutaj mój największy wynalazek.
Podszeptywacz.
Gdzie on jest?
Wszędzie wokół was.
Te fotele to tylko jego elementy.
Jego działanie wpływa na pamięć?
Nie.
Podszeptywacz to doskonale zaprogramowane
narzędzie do wspólnej nauki, które otwiera ludzkie umysły.
W jaki sposób je otwiera?
Działanie i powody zostawcie mnie.
Skupcie się na miejscu i czasie.
Czyli na tym miejscu… i tej chwili.
Podejdźcie i sami się przekonajcie. Reynard, może ty pierwszy?
Śmiało. Nie gryzie.
Po prostu nie chciałem się śpieszyć.
I co mam teraz robić?
Słuchać i mówić.
I zaczynamy.
Coś pięknego.
Jak się nazywasz?
To jak się nazywasz?
-Reynie Muldoon. -Witaj, Reynie.
Pora zaczynać, nie sądzisz?
-Pewnie. -Jaki jest twój ulubiony kolor?
Niebieski?
Ale błękitny? Morski? Koralowy?
Morski.
Faktycznie coś pięknego.
Najładniejsza pora roku według ciebie?
Chyba jesień.
Gdy zmienia się kolor liści i potrzebna jest już lekka kurtka.
Jaką książkę ostatnio czytałeś?
Samotnię.
Dobrze się czytało? Spodobała ci się?
W sumie tak.
Prawdziwy bibliofil!
Niezbyt.
W którym przedmiocie czujesz się najlepiej?
W angielskim, ale chciałbym poznać też inne języki.
Uczę się tamilskiego.
A raczej uczyłem.
Nic tak jak poliglotyzm nie świadczy o wysokiej inteligencji.
Dziękuję, Podszeptywaczu.
A co najbardziej cię przeraża?
Na pewno boję się pająków.
No tak, są okropne.
Ale co naprawdę cię przeraża?
Samotność.
Dziękuję za szczerość.
I nie martw się, Reynie. Nie jesteś już sam.
W ramach amuse-bouche
proponuję przegrzebki z sezamem, podane z polewą z owoców yuzu.
-Dziękujemy. -Dzięki.
Tak to wygląda, panno Perumal.
Jeśli Reynie i inni poniosą porażkę, Zatrwożenie będzie nie tylko trwać…
Regionalna zielenina. Praktycznie z uprawy obok chatki.
Będzie nie tylko trwać, ale stanie się gorsze.
-Stres, depresja, rozpacz… -Macie jakiś dowód?
-Mówiłem, że mam nagrania… -Wiem.
Ale brak konkretnych dowodów.
Stojący za tym człowiek jest wielkim manipulantem.
Istnieje i z powodzeniem osiąga kolejne swoje cele.
To człowiek szalony, patologicznie samolubny
i niezwykle skuteczny w zacieraniu śladów.
-To także mój brat. -Co takiego?
Risotto z czarnego jęczmienia z sosem winegret na trawie pszenicznej.
Szybko wpadają te dania.
Czas podawania jest kluczowy.
Wiem, że niełatwo to od razu przetrawić.
Miałaś przypilnować mi wiadra, a po prostu je porzuciłaś!
To ważniejsze niż jakieś głupie wiadro.
Wiadro nie jest głupie. To kluczowe narzędzie.
Czuję, że nie jest dla ciebie tylko wiadrem.
To wiadro i tyle.
Uzależniłaś się od niego.
Jeśli tym jest dla ciebie gotowość, to przykro mi.
To tylko iluzja kontroli.
Zawiodłaś moje zaufanie.
Nie cierpię niesłownych ludzi.
Nie wymyślaj wymówek, tylko rób to, co obiecałaś!
Miałam pomysł i musiałam działać.
Widzisz? To dzwonnica w Stonetown.
„Pomiędzy miedzianymi falami i dzwonami”.
Czyli…
ten głaz jest zgubą króla Koryntu!
Tak. Ale spójrz na to.
Musi być na to sposób.
Benedict mówił o kierunkach wiadomości.
Stawałam na tym i wypowiadałam to słowo,
a także stukałam w kodzie Morse’a, ale nic z tego.
Może wypróbuj nagłówki?
„Zatrwożenie”. „Zagłada”.
„Nikt tym nie kieruje!”
Kierunki wiadomości…
A może dosłownie?
Czyli kierunek północny, wschodni…
zachodni…
i południowy.
Mamy drugi element układanki. Wskakuj mi na barana.
Nie ma mowy.
Wskakuj i już.
Spójrz! Pełen luzik.
Jaką książkę ostatnio czytałeś?
Encyklopedia: tom J.
Lubisz się uczyć, prawda?
Tak.
Wiedza daje pewne pocieszenie.
Dobrze jest ją mieć.
Tak, dobrze ujęte.
W którym przedmiocie czujesz się najlepiej?
Mogę wskazać więcej niż jeden?
Pewnie. Śmiało.
Przyroda, historia, matematyka, włoski…
I to mi się podoba. Zawsze chcesz więcej.
A co najbardziej cię przeraża?
Nie musisz śpieszyć się z odpowiedzią.
Co najbardziej cię przeraża?
Bycie niezrozumianym.
Czyżby to nie było wszystko?
Bycie niechcianym.
Przez nikogo.
Dziękuję za szczerość.
Nie jesteś niechciany.
I jesteś w domu.
Zaczynamy?
Powtarzaj za mną.
-Słyszę głosy. -Gdzie?
W głowie?
Tak, ale teraz jestem w stanie je zrozumieć.
Nie wątpię, że to uciążliwe, ale mamy na głowie inne sprawy i…
Słyszę George’a Washingtona.
Słyszysz Gąbka? Teraz?
Tak.
Szepcze mi jakieś bzdury prosto do głowy.
Co? Ale jakie bzdury?
Po prostu słowa.
I to dziwne słowa.
To te ukryte przekazy Kurtyny.
Constance!
Gąbka dopiero co wezwano w ramach obowiązków Wysłannika.
To głosy Wysłanników!
A twój móżdżek z jakiegoś powodu je słyszy!
Wiedziałam, że musi być w tobie coś wyjątkowego.
I to w wielu kwestiach.
Co teraz mówi?
„Zaginieni nie zaginęli”.
Po prostu odeszli.
Wróćmy na chwilę do tego, że mowa o pańskim bracie.
To bardzo świeże odkrycie.
Nie chcę o tym słuchać.
Naraziliście na niebezpieczeństwo Reyniego i jego znajomych.
-Proszę… -Łosoś z deski cedrowej
z orzechami laskowymi i selerową zapiekanką.
-Sporo tego. -Fakt.
Proszę posłuchać.
Moją misją jest utrzymanie nadziei na lepszą przyszłość.
Nie tylko dla Reyniego, ale dla wszystkich dzieci.
Wysłanie ich tam było ostatecznością.
Gdyby było inne wyjście, skorzystałbym z niego.
Udałbym się tam, ale to dla nas niewykonalne.
Wiem, że to brzmi niesprawiedliwie, ale muszą nas uratować dzieci.
Narkolepsja.
Nic mu nie będzie.
Proszę jeść.
Cedr faktycznie dodaje smaku.
Przekażę ten komplement.
Wróciłem.
Przepraszam za mój ton.
Po prostu dbam o Reyniego i chcę dla niego jak najlepiej.
Rozumiem i zaręczam, że mamy takie same intencje.
Chcę z nim pomówić.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Utraciliśmy jedyną metodę nawiązywania kontaktu.
Nie wiemy, kiedy zdołają się do nas odezwać.
Ale zrobią to po sprawdzeniu tunelu, do którego ich wysłałem.
Gdzie ich pan wysłał?
NIKT JUŻ NICZYM NIE KIERUJE. TRZEBA TO ZMIENIĆ!
Hildegard Billingsley.
Nie, nic mi to nie mówi.
Cudownie. Elk Grove Avenue?
Nigdy tam nie byłam.
Zaraz poczujesz się lepiej.
To urządzenie do kasowania pamięci.
Przynajmniej wygląda na bezbolesne.
Słyszę coś.
Kolejne głosy?
Kroki.
Zapraszam do biura.
Przypominam, że nie powinno się przerywać sesji rozmagnesowywania.
Nie zrobiłem tego z ochotą. Dla nas to bezpieczne.
Ale nie dla pacjenta.
Mogą wystąpić straszne skutki uboczne.
Poradzi pani sobie.
Protokoły testowe to strata czasu.
Wkrótce nastąpi Ulepszenie.
Natychmiast przyśpieszcie wszystkie prace.
Chyba spędziliśmy w Podszeptywaczu całe godziny.
Czułem się, jakby to było parę minut.
Wiem.
I co?
-Ale co? -Podobało ci się to?
Byłem zaskoczony.
Coś strasznego, prawda?
Tak. Super to nie było.
Ani trochę.
Ucieszyłbym się, gdybym już nie musiał tego robić.
I dobrze, bo nie powinniśmy.
Dlaczego?
To Przekaźnik!
Właśnie wysłaliśmy w świat kolejną serię ukrytych przekazów.
Wzmocniliśmy Zatrwożenie.
Chyba tak.
Nie sądziłem, że to nas opanuje.
Kurtyna zaprojektował Podszeptywacz tak, byśmy czuli wobec niego lojalność.
Musimy pamiętać, że to on jest wrogiem.
Ale jak mamy wygrać?
Ciągle staraliśmy się tam dostać.
Taki mieliśmy plan i w końcu się udało.
I chyba i tak nie możemy odmówić.
Inspiruje mnie pański entuzjazm.
Taka już moja rola.
Ale nauki nie można poganiać.
Myślę, że można. Ta przesadna ostrożność już mnie nuży.
Nie uważam, bym kogoś nużyła.
Oczywiście, że nie. Jest pani wspaniałym naukowcem.
Ale te ciągłe testy nic nam nie dadzą, jeśli przegapimy najlepszą okazję.
Po prostu wykonuję zleconą mi pracę
w sposób możliwie bezpieczny i ludzki.
Nie ma nic bardziej ludzkiego niż to przedsięwzięcie, prawda?
Odpowiadam tylko za moją część, czyli technologię, a nie filozofię.
Co z farmą?
Działa. Zostało parę uciążliwych usterek do poprawy, ale…
Farma i las muszą być jutro gotowe do próby generalnej.
Wezmę pod uwagę tę prośbę.
I jako że muszę formalnie zaprotestować…
Przepraszam, ale czy to jakaś prawna formułka?
Do kogo mają być te słowa?
Muszę formalnie zaprotestować…
Wystarczy zwykłe „dobrze”.
Dobrze.
Zatrwożenie spełniło swój cel.
Ludzie są gotowi.
Wkrótce nie będą musieli się zmagać z mnogością wyborów.
Znikną głosy i chaos.
Tylko tego dla nich pragnę.
Powiedz to niewidzialnemu adwokatowi.
Jedność.
Jedna myśl. Jeden cel.
Mówiłem już, jak bardzo panią cenię?
Nie chcę już ani jednego dnia zwłoki.
Panno Perumal, proszę mi zaufać.
Zaufać?
A zasłużył pan sobie na to?
Gdzie moja…
Dziękuję, Milligan.
Nie pozwolę wam dłużej narażać tych dzieci.
Zgłoszę was…
do Departamentu Ochrony Nieletnich.
Śmiało.
Chciałbym, by jakaś instytucja faktycznie dbała jeszcze o dzieci.
Wpływy mojego brata są obecne na wszystkich szczeblach władzy.
Nie ma już żadnej instytucji, która mogłaby go powstrzymać.
Żegnam, panie Benedict.
-Co to? -Profiterolki.
Dziękuję.
To miłe z pani strony.
A jeśli ma rację?
Ta misja od początku była ryzykowna, a teraz, w obliczu braku kontaktu…
Nadal mamy sokoła.
To też niebezpieczna sprawa, prawda?
O świcie wyciągniemy ich stamtąd.
Co?
Czyli jakaś obca osoba może tu sobie wejść
i pogrążyć naszą misję?
Tak.
Czasami to właśnie ktoś obcy pozwala ci zrozumieć siebie.
-Prawie tego nie pamiętam. -Jakbyśmy zostali zahipnotyzowani.
-Straszne. -Jeszcze jak.
Podobało ci się to, prawda?
Nie. Powiedziałem tylko, że było nieco kojące.
A co z samą maszyną? Ma jakieś słabe punkty?
Dałabym radę to rozmontować?
Widać było tylko fotele, hełmy i jakąś sterownię z boku.
Dobra, no to ruszamy! Prowadźcie.
Zasłonili nam oczy goglami. Nie wiemy, gdzie to jest.
No to najpierw tunel.
-Chodźcie. -Przecież prawie was złapali.
-Następnym razem będę gotowa. -Przestań, Kate!
Podszeptywacza nie da się zniszczyć byle śrubokrętem.
To coś ogromnego.
Właśnie.
Kurtyna wspominał coś o farmie i lesie?
Tak, cokolwiek to znaczy.
Może to kryptonimy czegoś.
Pan Benedict pewnie by wiedział, co to oznacza.
Jesteśmy zdani na siebie. Jutro próba generalna.
Kurtyna pogania naukę, by zrealizować swój plan.
Musimy coś zrobić!
Nawet jeśli możemy stracić pamięć?
Fajnie by było pozbyć się całego tego brzemienia.
To nic fajnego, Constance.
Nikt nie straci pamięci.
Musimy pozbyć się Podszeptywacza i nie dać się schwytać.
No dobra. To jaki mamy plan?
Możesz wrócić z kasą do domu albo podwoić stawkę!
Z kim połączyć?
Poproszę z Departamentem Ochrony Nieletnich.
Proszę poczekać.
Podbija stawkę!
A to oznacza szansę na nawet potrójną wygraną…
Słucham.
Chciałabym zgłosić sytuację, do której doszło…
Wybrany numer jest niedostępny.
Przepraszamy za niedogodności. Do widzenia.
To raczej nie jest Samoa ani Pitcairn.
Może Kiribati?
Tak jest! Gratulujemy!
Greg, powiedz jej, co wygrała.
O co chodzi z tym strzyżeniem? Mamy już 22.
Cóż za typowe myślenie.
No tak.
Z odrobiną osądu, prawda?
-Po prostu byłem ciekawy. -Daj spokój.
Wiesz, że nie ma czegoś takiego jak neutralne uwagi, synu.
Interesująca sprawa.
Gdy większość ludzi coś ciekawi,
zawsze mają na ten temat opinię.
-Każdy ma opinie, tato. -Tak, zgadza się.
-A raczej każdy jeszcze je ma. -Ale nie trzeba ich słuchać.
-Już jutro ludzie nie będą ich mieć. -A co się stanie jutro?
To bardzo ważny dzień.
Dobranoc, synu.
Dobranoc, tato.
Dobra robota, Paul.
Ale przegapiłeś jedno miejsce.
Idealnie.
Po prostu idealnie.
Napisy: Krzysiek Igielski